ผู้แต่ง: สุขวสา ถมังรักษ์สัตว์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ปี: 2562 บทคัดย่อ: การวิจัยนี้ศึกษามาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องในการคุ้มครองครองเด็กและการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล อาทิ พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กพ.ศ.2546 พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการพ.ศ.2540 และร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลพ.ศ. …. โดยศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ ปัจจุบันประเทศไทยมีกฎหมายกลางในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล เป็นร่างพระราชบัญญัติคุ้มรองข้อมูลส่วนบุคคลพ.ศ. …. อยู่ระหว่างการพิจารณาและร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวก็มิได้คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของเด็กเป็นการเฉพาะ โดยที่ผู้ประกอบการไม่จำต้องขอรับความยินยอมของผู้ปกครองก่อนการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของเด็ก และแม้พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กพ.ศ.2546 จะกล่าวถึงการคุ้มครองข้อมูลของเด็กบางส่วนแต่ก็ยังไม่ครอบคลุมถึงการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของเด็กที่จะต้องได้รับการดูแลและคุ้มครองเป็นพิเศษแตกต่างจากบุคคลทั่วไป Link เนื้อหา: https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jkbu/article/view/192605 Link file: https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jkbu/article/view/192605/134674

ผู้แต่ง: นพดล นิ่มหนู สถาบัน: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปี: 2565 บทคัดย่อ: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามกฎหมายสองฉบับคือพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 กับพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 ว่ามีมาตรฐานในการคุ้มครองสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลเป็นไปตามมาตรฐานสากลหรือไม่ โดยใช้การดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ในรูปแบบการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) ผลการศึกษาพบว่า หลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 ที่มีฐานะเป็นกฎหมายกลาง กำหนดหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในลักษณะทั่วไปครอบคลุมทุกมิตินั้น ได้รับอิทธิพลจากกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของสหภาพยุโรป (GDPR) ทำให้มีมาตรฐานในการคุ้มครองสิทธิทัดเทียมกับนานาอารยะประเทศ แต่สำหรับในส่วนของพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ.2540 มีหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นการเฉพาะ มุ่งเน้นคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่อยู่ในความควบคุมดูแลของหน่วยงานภาครัฐ ยังมีประเด็นปัญหาเกี่ยวกับหลักการคุ้มครองข้อมูลอยู่หลายประการ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเก็บรักษาข้อมูล การกำหนดให้มีเจ้าหน้าที่ควบคุมข้อมูล การประมวลผลและการใช้ข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งมาตรฐานยังแตกต่างจากพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562  ผู้วิจัยจึงเสนอให้มีการทำการทบทวนหลักการและแก้ไขบทบัญญัติ เพื่อให้กฎหมายทั้งสองฉบับมีมาตรฐานในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่เกิดภาวะสองมาตรฐาน Link เนื้อหา: https://so03.tci-thaijo.org/index.php/humsujournal/article/view/254148 Link file: https://so03.tci-thaijo.org/index.php/humsujournal/article/view/254148/174123

ผู้แต่ง: ศรีรัฐ โกวงศ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปี: 2566 บทคัดย่อ: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ของนิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (2) เปรียบเทียบความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ตามปัจจัยส่วนบุคคลและ (3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสื่อที่ใช้เป็นประจำกับระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัย-เกษตรศาสตร์ที่ลงทะเบียนเรียนภาคปลาย ปีการศึกษา 2565 จำนวนทั้งสิ้น 305 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม และ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test One Way ANOVA LSD Chi-square และ Cramér’s V โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า นิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย=…