ผู้แต่ง: รองศาสตราจารย์เขตไท ลังการ์พินธุ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยพายัพ ปี: 2566 บทคัดย่อ: บทความนี้มุ่งศึกษาหลักการคุ้มครองสิทธิที่จะถูกลืม แนวทางในการให้ความคุ้มครองสิทธิที่จะถูกลืม และวิเคราะห์แนวทางการให้ความคุ้มครองสิทธิที่จะถูกลืมตามกฎหมายไทยศึกษากรณีในมหาวิทยาลัยประเทศไทย เนื่องจากสิทธิที่จะถูกลืมนั้นเป็นสิทธิที่เกิดขึ้นใหม่ที่ปรากฏตัวในกฎหมายไทยเป็นครั้งแรกในพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 โดยกำหนดสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลในการขอให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลลบข้อมูลส่วนบุคคลซึ่งมีลักษณะเป็นสิทธิที่จะถูกลืม สิทธิดังกล่าวจึงยังคงมีความไม่ชัดเจนเกี่ยวกับลักษณะของสิทธิและขอบเขตการใช้บังคับสิทธิ พบว่า ปัญหาในการให้ความคุ้มครองและใช้บังคับสิทธิที่จะถูกลืมดังกล่าวในมหาวิทยาลัยไทย ได้แก่ การเก็บข้อมูลของนักศึกษาที่ได้รับคัดเลือกเข้าเรียนของมหาวิทยาลัย การเก็บข้อมูลของนักศึกษาที่มาสมัครคัดเลือกเข้าเรียนหรือบุคคลภายนอกที่มาสมัครทำงานกับมหาวิทยาลัย บุคลากรของมหาวิทยาลัยใช้สิทธิที่จะถูกลืมในการปฏิบัติตามสัญญาจ้างแรงงาน การไม่มีกำหนดคำนิยามของข้อมูลติดต่อทางธุรกิจ และการขาดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการลบ หรือทำลายข้อมูลส่วนบุคคล หรือทำให้ข้อมูลส่วนบุคคลเป็นข้อมูลที่ไม่สามารถระบุตัวบุคคลที่เป็นเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล Link เนื้อหา: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawcrru/article/view/258421 Link file: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawcrru/article/view/258421/175903

ผู้แต่ง: ปิติ เอี่ยมจำรุญลาภ สถาบัน: จุฬาลงกรณืมหาวิทยาลัย ปี: 2565 บทคัดย่อ: สิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลตามมาตรา 33 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ประกอบกับหน้าที่ของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลตามมาตรา 37(3) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 นั้นมีคุณสมบัติที่จะเรียกได้ว่า “สิทธิที่จะถูกลืม” สอดคล้องกับหลักการทางทฤษฎีสากลเกี่ยวกับสิทธิที่จะถูกลืม ตัวบทกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล บรรทัดฐานการใช้บังคับ และแนวปฏิบัติที่เกี่ยวข้องในต่างประเทศได้แก่ สหภาพยุโรป สหราชอาณาจักร ประเทศออสเตรเลีย ประเทศญี่ปุ่น เขตปกครองพิเศษไต้หวัน เขตปกครองพิเศษฮ่องกง ประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศสิงคโปร์ แม้ว่าพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 จะไม่ได้บัญญัติถึงสิทธิที่จะถูกลืมเอาไว้โดยชัดแจ้งในตัวบทกฎหมาย เพื่อให้เกิดความชัดเจนเกี่ยวกับการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีของผู้ให้บริการสืบค้นข้อมูลออนไลน์ และเพื่อรองรับข้อเท็จจริงที่ว่าการสื่อสารแลกเปลี่ยนความคิดของคนในสังคมนั้นเกิดขึ้นในโลกดิจิทัลมากขึ้น บทความนี้จึงเสนอให้เพิ่มเติมคำว่า “สิทธิที่จะถูกลืม” ในมาตรา 33 และมาตรา 37(3) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 การแก้ไขกฎหมายตามข้อเสนอดังกล่าวจะช่วยให้เกิดความชัดเจนว่าหากผู้ให้บริการสืบค้นข้อมูลได้ดำเนินการนำเอาข้อมูลส่วนบุคคลออกจากการแสดงผลการค้นหาแล้วก็ย่อมถือได้ว่าปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายแล้ว โดยไม่ต้องดำเนินการเพื่อลบหรือทำลายข้อมูล…

ผู้แต่ง: นรากร อมรฉัตร สถาบัน: มหาวิทยาลัยรังสิต ปี: 2565 บทคัดย่อ: บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเรื่องพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ที่ประกาศใช้บางส่วนและจะประกาศใช้อย่างเต็มรูปแบบในปี 2565 ซึ่งจากการศึกษาและรวบรวมข้อมูลพบว่า ข้อมูลส่วนบุคคลนั้นนอกจากจะเป็นข้อมูลที่มีความสำคัญที่จำเป็นต้องใช้ในการแสดงตัวตนเพื่อผลบังคับใช้ตามกฎหมายสำหรับหน่วยงานทางราชการ ทางการแพทย์ ธุรกรรมทางการเงิน การศึกษาแล้วนั้น  ในส่วนของธุรกิจและการสื่อสารทางการตลาดที่ต้องมีส่วนในการนำข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อนำมาใช้ในการติดต่อสื่อสารและดำเนินกิจกรรมทางการตลาด ก็ต้องมีปรับรูปแบบการดำเนินนโยบายทางการสื่อสารและการตลาดให้เป็นไปตามแนวทางของ  พ.ร.บ.ดังกล่าวนี้เช่นเดียวกัน  ที่ครอบคลุมตั้งแต่การเก็บรวบรวม การใช้และการเผยแพร่ข้อมูล และความยินยอมจากเจ้าของข้อมูล Link เนื้อหา: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jca/article/view/256490 Link file: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jca/article/view/256490/172615

ผู้แต่ง: พงษ์มนัส ดีอด / พระครูวินัยธรวรชัด ปยุตฺโต / ปาริฉัตร ไชยเดช / พระมหาชัยชนะ บุญนาดี สถาบัน: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ปี: 2565 บทคัดย่อ: บทความฉบับนี้ศึกษาถึงรูปแบบที่เหมาะสมการแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อการ บริหารภาครัฐภายใต้กรอบพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเนื่องจากข้อมูลส่วนบุคคลเป็น สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานที่รัฐพึ่งดูแล เป็นหลักประกันแก่ประชาชนอย่างไรก็ตามเมื่อรัฐต้องการเข้าสู่ รัฐบาลดิจิทัลซึ่งข้อมูลทุกอย่างของประชาชนจะต้องมีการเชื่อมโยงข้อมูลหรือ จัดการร่วมกันระหว่างหน่วยงานมากยิ่งขึ้นเพื่อการวิเคราะห์ข้อมูลและวางแผนก่อให้เกิดนโยบายที่เหมาะสมกับประชาชน แต่เมื่อพิจารณาถึงการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในกรณีที่มีการแบ่งปันข้อมูลในประเทศไทยนั้น จะเห็นได้ว่ายังไม่มีรูปแบบที่ชัดเจนในการวางมาตรฐานการแบ่งปันข้อมูลในภาครัฐ จึงจําเป็นต้องพิจารณาร่วมกับกฎหมายต่างประเทศจะพบได้ว่า ในประเทศญี่ปุ่นนั้น จะต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของข้อมูลโดยตรงเสียก่อนที่จะมีการแบ่งข้อมูลส่วนบุคคล หรือก่อนที่มีการใช้ข้อมูลส่วนบุคคลได้จะต้องยินยอม เว้นแต่มีข้อยกเว้นหาก มีเหตุฉุกเฉินหรือเกี่ยวข้องกับทางด้านสาธารณสุข สามารถที่ใช้ข้อมูลเท่าที่จําเป็นในสถาการณ์นั้นที่เกิดเหตุขึ้น ประเทศสิงคโปร์ได้แบ่งวิธีการโอนข้อมูลส่วนบุคคลออกเป็น 2 ลักษณะ คือ มาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลภายในประเทศ มาตรการแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลให้กับต่างประเทศและสําหรับกลุ่มสหภาพยุโรปได้แบ่งรูปแบบการแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลออกเป็น 2 กรณีกล่าวคือ 1) การแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลกับบุคคลหรือหน่วยงานที่สามเพื่อใช้ในวัตถุประสงค์ร่วมกันภายในสหภาพยุโรป 2) การแบ่งปันที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนข้อมูลส่วนบุคคลสหภาพยุโรปหรือองค์การระหว่างประเทศ ซึ่งรูปแบบการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลดังนี้ประเทศไทยนํารูปแบบการคุ้มครองสําหรับแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลมาพิจารณาประกอบร่วมด้วย Link เนื้อหา: https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/264441 Link…

ผู้แต่ง: ปัทมา มัญชุนากร สถาบัน: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี: 2565 บทคัดย่อ: การพัฒนาทางเทคโนโลยีและสังคมของเครือข่ายสังคมออนไลน์ ทำให้การนำกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมาใช้ในทางปฏิบัติมีความยากมากยิ่งขึ้น จากการวิจัยพบปัญหาสำคัญ 2 ประการ ได้แก่ (1) ปัญหาเรื่องความสับสนในการกำหนดฐานะของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล และ (2) ปัญหาเรื่องความไม่ครอบคลุมของบทบัญญัติ กรณีที่มีผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหลายรายในการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลบนเครือข่ายสังคมออนไลน์ ดังนั้น จึงมีความจำเป็นต้องกำหนดแนวทางปฏิบัติในการตีความนิยามผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล และการเพิ่มเติมบทบัญญัติในกรณีของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลร่วมเพื่อให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหลายรายปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกำหนดได้อย่างถูกต้องและเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลได้รับการคุ้มครองสิทธิของตนอย่างสมบูรณ์ Link เนื้อหา: https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/257343 Link file: https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/257343/175325

ผู้แต่ง: อรรถพงศ์ กาวาฬ, อภินันท์ ศรีศิริ สถาบัน: มหาวิทยาลัยทักษิณ ปี: 2565 บทคัดย่อ: บทความทางวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1. ศึกษาแนวคิด หลักการเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล เพื่อความรู้เข้าใจ 2. ศึกษาความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับความรับผิดของผู้ประกอบวิชาชีพกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล โดยผลจาการศึกษา พบว่า การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีพื้นฐานสำคัญมาจากแนวคิดการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐาน สิทธิส่วนบุคคล ซึ่งเป็นสิทธิตามธรรมชาติของมนุษย์ที่ควรได้รับการคุ้มครอง  ดังนั้นการประกอบวิชาชีพบางลักษณะสามารถเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคลได้ง่ายด้วยเหตุผลทางวิชาชีพ ผู้ประกอบวิชาชีพจึงจำเป็นต้องเข้าใจและให้ความสำคัญต่อการคุ้มครองสิทธิของบุคคล ผู้รับบริการต่าง ๆ ไม่แสวงหาประโยชน์ รวมถึงไม่สร้างผลกระทบต่อบุคลนั้น ๆ สุดท้ายจึงมีข้อเสนอแนะสำคัญ คือ การสร้างความรู้ความเข้าใจถึงความสำคัญของการเคารพสิทธิส่วนบุคคลและ การควรสร้างระบบกลไกในการเก็บข้อมูล รวบรวม  ทำลายข้อมูลส่วนบุคคลอย่างเหมาะสม Link เนื้อหา: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawtsu/article/view/255069 Link file: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawtsu/article/view/255069/172948

ผู้แต่ง: ชนิดา เกิดกรรณ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยราชภัฏ เชียงราย ปี: 2564 บทคัดย่อ: บทความนี้มุ่งศึกษาถึงปัญหาการจัดทำระบบฐานข้อมูลการประกันภัย (Insurance Bureau System) ในธุรกิจประกันวินาศภัยของประเทศไทยที่จัดเก็บข้อมูลการรับประกันวินาศภัยและค่าสินไหมทดแทนของผู้เอาประกันภัย เพื่อพิจารณานำฐานข้อมูลการประกันภัยมาใช้ในการตรวจสอบและป้องกันการฉ้อฉลประกันภัย ซึ่งพบว่าในปัจจุบันหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังขาดอำนาจในการดำเนินการจึงทำให้ไม่สามารถนำข้อมูลในฐานข้อมูลการประกันภัยไปใช้เพื่อประโยชน์ดังกล่าวได้ ในการนี้ผู้เขียนจึงได้ทำการศึกษาฐานข้อมูลด้านการประกันภัยในต่างประเทศที่จัดทำขึ้นเพื่อป้องกันการฉ้อฉลประกันภัย ได้แก่ ประเทศอังกฤษและประเทศออสเตรเลีย และนำมาเป็นแนวทางในการแก้ไขบทบัญญัติแห่งกฎหมายเพื่อรองรับการดำเนินกิจกรรมดังกล่าว นอกจากนั้น ยังได้ศึกษาถึงปัญหาของบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการกับข้อมูลส่วนบุคคลที่อยู่ในฐานข้อมูลการประกันภัย ไม่ว่าจะเป็นการปรับใช้ฐานทางกฎหมาย รวมถึงข้อบกพร่องและความไม่เหมาะสมบางประการของบทบัญญัติ ซึ่งผู้เขียนเห็นควรเสนอแนะให้มีการนำกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศอังกฤษและประเทศออสเตรเลียมาเป็นแนวทางในการปรับใช้ฐานทางกฎหมายที่บัญญัติไว้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 กับกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับฐานข้อมูลการประกันภัยให้มีความชัดเจนยิ่งขึ้นและนำมาเป็นแนวทางในการแก้ไขปรับปรุงบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ให้มีความเหมาะสม Link เนื้อหา: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawcrru/article/view/249559 Link file: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawcrru/article/view/249559/171385

ผู้แต่ง: รัฐสภา จุรีมาศ สถาบัน: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปี: 2564 บทคัดย่อ: แนวคิดในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีวัตถุประสงค์เพื่อคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลของประชาชน มิให้ถูกล่วงละเมิดในการเข้าถึง นำไปใช้ รวบรวมและตลอดจนจัดเก็บข้อมูลนั้น ๆ ภายใต้สิทธิในความเป็นส่วนตัว (Privacy) อันปราศจากการรบกวนและการแทรกแซงจากสังคม พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 จึงถูกตราขึ้นเพื่อวางมาตรการพิทักษ์สิทธิในข้อมูลส่วนบุคคลที่บุคคลใด ๆ ก็ตามจะเข้าถึง นำไปใช้ รวบรวมและจัดเก็บข้อมูลของบุคคลใดจะต้องได้รับการยินยอมจากผู้เป็นเจ้าของข้อมูลก่อน ทั้งนี้ ในบางกรณีจำเป็นต้องได้รับการยกเว้นจากขั้นตอนกระบวนการขอความยินยอมด้วยมีเหตุผลและความจำเป็นอย่างยิ่ง ดังที่ได้มีการตราข้อยกเว้นไว้ในมาตรา 4 ของพระราชบัญญัติดังกล่าว อย่างไรก็ตาม กรณีที่ได้รับการยกเว้นนั้นจำเป็นอย่างยิ่งในฐานะกฎหมายกลางที่ต้องว่าแนวทางปฏิบัติในกรณีที่จะกระทำต่อข้อมูลส่วนบุคคลโดยปราศจากการปฏิบัติตามเงื่อนไขตามพระราชบัญญัตินั้น ซึ่งจากการศึกษาพบว่ายังไม่มีแนวทางที่ชัดเจนปรากฏในพระราชบัญญัติถึงมาตรการที่หน่วยงาน หรือ บุคคลที่ได้รับยกเว้นตามาตรา 4 จะต้องดำเนินการหรือมีขั้นตอนอย่างใด ๆ ที่กำหนดไว้เพื่อป้องกันการกระทำโดยมิชอบ จากการศึกษาพระราชบัญญัติอำนาจในการสืบสวนสอบสวน (The Investigatory Powers Act 2016) และพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูล (The Data Protection Act) กฎหมายของสหราชอาณาจักรพบวางมีการวางแนวทางขั้นต้น…

ผู้แต่ง: คณาธิป ทองรวีวงศ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ปี: 2564 บทคัดย่อ: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาผลกระทบทางลบมิติต่าง ๆ ที่เกิดจากองค์ประกอบและเงื่อนไขของกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลสหภาพยุโรป (GDPR) 2) ศึกษาผลกระทบทางลบมิติต่าง ๆ ที่เกิดจาก  องค์ประกอบและเงื่อนไขของพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 โดยศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายสหภาพยุโรป 3) เพื่อทำข้อเสนอแนะในการลดผลกระทบทางลบ งานวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาข้อมูลเอกสารเพื่อศึกษาหลักกฎหมาย องค์ประกอบของกฎหมายคุ้มครองข้อมูลของไทยและกฎหมายสหภาพยุโรป ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงเปรียบเทียบ ผลการวิจัยพบว่า แม้กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของสหภาพยุโรปมีหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล โดยกำหนดหน้าที่ให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลกำหนดมาตรการรักษาความปลอดภัยข้อมูลส่วนบุคคล และให้สิทธิแก่เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลหลายประการ แต่ส่งผลกระทบทางลบในหลายมิติ เช่น การแข่งขันที่เป็นธรรมระหว่างผู้ประกอบการรายใหญ่และรายย่อย อุปสรรคทางการค้าและการสร้างผู้ประกอบการรายใหม่ การจำกัดสิทธิเสรีภาพโดยเฉพาะเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น การเปิดช่องให้มีผู้นำไปใช้โดยมิชอบและอาชญากรรมไซเบอร์ ในส่วนของประเทศไทยมีการประกาศใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบเนื้อหาพบว่า กฎหมายนี้มีบทบัญญัติ องค์ประกอบคล้ายคลึงกับกฎหมายสหภาพยุโรป จึงมีแนวโน้มส่งผลกระทบทางลบได้เช่นเดียวกับกฎหมายสหภาพยุโรป Link เนื้อหา:…

ผู้แต่ง: รัชนี แตงอ่อน สถาบัน: มหาวิทยาลัยบูรพา ปี: 2564 บทคัดย่อ: บทความนี้ได้ศึกษาปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับข้อมูลไบโอเมตริก (biometric data) ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบัญญัติความหมาย การตีความกฎหมายและการบังคับใช้ข้อมูลไบโอเมตริก จากการศึกษาพบว่า ยังมีประเด็นที่ต้องพิจารณาหลายประการ ได้แก่ ความหมายของข้อมูลไบโอเมตริก การเก็บรวบรวมข้อมูลไบโอเมตริกต้องใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการเก็บรวบรวมและประมวลผลข้อมูล เช่น ภาพจำลองหน้าตา จำลองม่านตา จำลองลายนิ้วมือ เป็นต้น ข้อมูลไบโอเมตริกเป็นข้อมูลส่วนบุคคลที่อ่อนไหว (sensitive personal data) เป็นความลับที่เจ้าของข้อมูลไม่ประสงค์ให้เปิดเผยต่อสาธารณะ ซึ่งมีความแตกต่างจากข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไป เช่น ชื่อ สกุล อายุ อาชีพ นิสัยการกิน กิจวัตรประจำวันทั่วไป เป็นต้น เนื่องจากบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวยังไม่ชัดเจน ขอบเขต การบังคับใช้ที่คลุมเครือ จึงเป็นประเด็นสำคัญของบทความนี้ที่สะท้อนให้เห็นถึงข้อสังเกตบางประการที่แตกต่างจากกฎหมายของสหภาพยุโรป ดังนั้น บทบัญญัติที่เกี่ยวกับข้อมูลไบโอเมตริกควรได้รับการแก้ไขให้เกิดความชัดเจนมากยิ่งขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาการตีความ การบังคับใช้กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศไทย Link เนื้อหา:…