ดูกันที่สาระสำคัญของกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของทั่วโลก นัยหนึ่งเพื่อป้องปรามการทำธุรกิจที่มุ่งเน้นผลประโยชน์โดยใช้ ‘ข้อมูลส่วนบุคคล’ อย่างเกินขอบเขต และการคุ้มครองสิทธิของประชาชน ขณะที่อีกนัยหนึ่งจะเห็นว่าเป็นกติกาการค้ารูปแบบเดิม ๆ ที่ถูกเพิ่มเติมด้วยเงื่อนไขต่าง ๆ เพื่อสร้าง ‘มาตรฐานการค้ายุคใหม่’ และอาจมองว่ากฎหมายดังกล่าวเป็น ‘กติกาการค้า’ จึงหมายความว่าผู้ที่จะร่วมเล่นในตลาดเดียวกันจะต้องมีกติกาที่เหมือนกัน หรืออย่างน้อยต้องอยู่ในบรรทัดฐานเดียวกัน ดังเช่น กรณีระเบียบและหลักเกณฑ์การโอนข้อมูลส่วนบุคคลไปยังประเทศที่สาม หรือองค์กรระหว่างประเทศ ซึ่งเป็นหัวข้อที่มีการถกเถียงกันมากในสหภาพยุโรป รวมถึงเขตเศรษฐกิจยุโรป (นอร์เวย์ ไอซ์แลนด์ และลิกเตนสไตน์) ซึ่งมีประเด็นว่าการโอนข้อมูลส่วนบุคคลไปยังประเทศที่สาม อาทิ สหราชอาณาจักรซึ่งออกจากอียูไปแล้ว รวมทั้งสหรัฐอเมริกา และจีน ยังไม่มีบทสรุปและหลักเกณฑ์ที่ยังคลุมเครือเนื่องจากเป็นประเทศดังกล่าวไม่ได้อยู่ภายใต้ GDPR (General Data Protection Regulation) ของสหภาพยุโรป ทั้งการใช้กลไกของหน่วยงานและองค์กรอิสระต่างๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องยังมีต้นทุนการดำเนินการที่สูงและเสียเวลา ด้วยเหตุนี้ การโอนข้อมูลส่วนบุคคลไปต่างประเทศดังกล่าวจะต้องดูที่มาตรฐานการคุ้มครองข้อมูลฯ ที่ ‘เพียงพอ’ ของประเทศปลายทาง และคำวินิจฉัยตามหลักเกณฑ์ของหน่วยงานของสหภาพยุโรปที่รับผิดชอบในการบังคับใช้กฎระเบียบให้ความคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของผู้บริโภค หรือ European Data Protection Board (EDPB) ซึ่งเรื่องนี้เป็นอุปสรรคทางการค้าที่เกิดขึ้นกับประเทศที่ทำการติดต่อการค้ากับประเทศในสหภาพยุโรป…

เราทราบดีว่า การสื่อสารเป็นส่วนสำคัญของธุรกิจ ทั้งเราปฏิเสธไม่ได้ว่า แพลตฟอร์ม ‘LINE’ ได้กลายเป็นส่วนในชีวิตประจำวันของผู้คนในปัจจุบัน และกว่า 47 ล้านบัญชีในประเทศไทยใช้ LINE ในการสื่อสาร ด้วยคุณสมบัติที่ง่าย สะดวก และรวดเร็วจึงทำให้แอปพลิเคชันส่งข้อความโต้ตอบแบบสองทาง ได้พัฒนาสู่การสื่อสารที่สามารถสร้าง Community หรือการโต้ตอบแบบกลุ่ม ซึ่งเชื่อว่าคงคุ้นเคยกับ ‘LINE Group’ ที่องค์กรธุรกิจต่างนำมาใช้ในการสื่อสารภายในองค์กร หรือระหว่างองค์กรจนกลายวัฒนธรรมการสื่อสารใหม่ (หรือความเคยชิน) ที่สังคมการทำงานในไทยยอมรับว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาฃ ใคร ๆ ก็ใช้กัน ! .. แต่กระนั้นควรทราบว่า การสื่อสารผ่านไลน์ขององค์กรอาจละเมิดของมูลส่วนบุคคลตามบทบัญญัติของกฎหมาย PDPA หรือ พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 ได้ง่ายมาก ที่สำคัญกว่านั้น คือรูปแบบการสื่อสารดังกล่าวยังมีความ ‘อ่อนไหว’ ในด้านความปลอดภัยของข้อมูลส่วนบุคคลที่ละเอียดอ่อน ทั้งยังเป็นภัยคุกคามที่ ‘แฝงเร้น’ ซึ่งธุรกิจจะต้องทราบและมีมาตรการในการคุ้มครองข้อมูลก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้     ใช้ ‘LINE’ ขององค์กรธุรกิจผิดกฎหมาย PDPA ในลักษณะใด?…

ยุค New Normal การประชุมออนไลน์ขององค์กรธุรกิจถือเป็นเรื่องปกติที่หลายคนคุ้นชิน แถมยังประหยัดเงิน ประหยัดเวลา ในการจัดประชุมและการเดินทางไปร่วมประชุม ทั้งยังลดความจำเจในการการนั่งร่วมกันในห้องประชุมกับโต๊ะตัวยาว ๆ ที่ดูคร่ำครึและเคร่งเครียด แต่ขณะเดียวกัน ความปลอดภัยทางไซเบอร์และการมีมาตรการป้องกันข้อมูลส่วนบุคคลกลับเป็นสิ่งที่องค์กรธุรกิจที่มีการจัดประชุมอย่างสม่ำเสมอยังละเลย ทั้งทราบหรือไม่ว่า ? ประชุมออนไลน์อาจเข้าข่ายละเมิดกฎหมาย PDPA หรือพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 ในหลายแง่มุม โดยในที่นี้เราหยิบยกกรณีศึกษาที่เคยเกิดขึ้นขององค์กรธุรกิจต่างๆ ซึ่งมีการจัดประชุมออนไลน์ ทั้งการประชุมภายใน ประชุมร่วมกับคู่ค้า/คู่สัญญา หรือประชุมกับลูกค้า และอาจจะประกอบด้วยบุคลากรหลาย ๆ ฝ่ายที่เกี่ยวข้องเข้าร่วมประชุม และจุดเริ่มต้นของการละเมิดก็จะเกิดขึ้นตรงส่วนนี้   6 กรณีที่การประชุมออนไลน์อาจละเมิดกฎหมาย PDPA 1. จัดประชุมลวงเพื่อขโมยข้อมูลส่วนตัว : ยกตัวอย่างจากกรณีล่าสุดของ Zoom แพลตฟอร์มผู้ให้บริการการประชุมเสมือนจริง ซึ่งก่อนนี้ได้มีการเปิดเผยข้อมูลว่า มีข้อมูลส่วนบุคคลลูกค้ารั่วไหลเนื่องจากถูกแฮกเกอร์ล้วงข้อมูล และได้ปลอมแปลงอีเมล์เชิญประชุมออนไลน์ และเมื่อผู้ใช้งานหลงเชื่อทำการเข้าสู่ระบบ แฮกเกอร์จะสามารถขโมยข้อมูลล็อกอินการเข้าสู่ระบบได้ทันที ทั้งมีข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่า ในเว็บมืด (Dark Web) มีการขายข้อมูล เช่น ข้อมูลอีเมล…