ผู้แต่ง: นพดล นิ่มหมู สถาบัน: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปี: 2565 บทคัดย่อ: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามกฎหมายสองฉบับคือพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 กับพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 ว่ามีมาตรฐานในการคุ้มครองสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลเป็นไปตามมาตรฐานสากลหรือไม่ โดยใช้การดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ในรูปแบบการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) ผลการศึกษาพบว่า หลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 ที่มีฐานะเป็นกฎหมายกลาง กำหนดหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในลักษณะทั่วไปครอบคลุมทุกมิตินั้น ได้รับอิทธิพลจากกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของสหภาพยุโรป (GDPR) ทำให้มีมาตรฐานในการคุ้มครองสิทธิทัดเทียมกับนานาอารยะประเทศ แต่สำหรับในส่วนของพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ.2540 มีหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นการเฉพาะ มุ่งเน้นคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่อยู่ในความควบคุมดูแลของหน่วยงานภาครัฐ ยังมีประเด็นปัญหาเกี่ยวกับหลักการคุ้มครองข้อมูลอยู่หลายประการ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเก็บรักษาข้อมูล การกำหนดให้มีเจ้าหน้าที่ควบคุมข้อมูล การประมวลผลและการใช้ข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งมาตรฐานยังแตกต่างจากพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562  ผู้วิจัยจึงเสนอให้มีการทำการทบทวนหลักการและแก้ไขบทบัญญัติ เพื่อให้กฎหมายทั้งสองฉบับมีมาตรฐานในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่เกิดภาวะสองมาตรฐาน Link เนื้อหา: https://so03.tci-thaijo.org/index.php/humsujournal/article/view/254148 Link file: https://so03.tci-thaijo.org/index.php/humsujournal/article/view/254148/174123

ผู้แต่ง: สุพล พรหมมาพันธุ์, อำนาจ วังจีน สถาบัน: มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปี: 2565 บทคัดย่อ: ด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศในปัจจุบัน มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว การจัดเก็บข้อมูลส่วนบุคคลมีหลายช่องทาง หลากหลายวัตถุประสงค์ โดยเฉพาะการจัดเก็บข้อมูลโดยการใช้เทคโนโลยีชีวมาตร ได้แก่ การจัดเก็บลายพิมพ์นิ้วมือ ภาพถ่าย ฝ่ามือ ม่านตา ใบหน้า เสียงพูด ลายเซ็น ดีเอ็นเอ เป็นต้น ดังนั้น จึงเป็นความท้าทายอย่างมาก และอาจมีความเสี่ยงต่อการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล เพราะว่าพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลปี 2562 ได้มีผลบังคับใช้แล้ว เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ.2565 Link เนื้อหา: http://www.dspace.spu.ac.th/handle/123456789/8977 Link file: http://www.dspace.spu.ac.th/bitstream/123456789/8977/1/5.%20%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%20_%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%97%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%97%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b1%e0%b8%94%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b9%87%e0%b8%9a%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%a1%e0%b8%b9%e0%b8%a5%e0%b8%aa%e0%b9%88%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%9a%e0%b8%b8%e0%b8%84%e0%b8%84%e0%b8%a5.pdf

ผู้แต่ง: แสงระวี วิปุลาคม, สราวุธ ปิติยาศักดิ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ปี: 2565 บทคัดย่อ: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาแนวความคิดเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล  ข้อมูลส่วนบุคคลชีวภาพ และลักษณะทั่วไปของเทคโนโลยีเกี่ยวกับการใช้ข้อมูลชีวภาพ (2) เพื่อเปรียบเทียบกฎหมายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลสำหรับข้อมูลประเภทชีวภาพของประเทศต่าง ๆ  (3) เพื่อศึกษาปัญหาเกี่ยวกับกฎหมายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลประเภทชีวภาพในประเทศไทย ผลการศึกษาพบว่า แนวทางในการปรับปรุงกฎหมายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลประเภทข้อมูลชีวภาพ มีดังนี้ (1) คำว่า “ข้อมูลชีวภาพ” และคำจำกัดความอาจไม่ชัดเจนและไม่รองรับการพัฒนาอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีจึงควรมีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะสม  (2) หลักเกณฑ์การประมวลผลข้อมูลชีวภาพนั้นมีความเหมาะสมเพียงพอต่อการคุ้มครองสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลแล้ว (3) การรักษาความปลอดภัยสำหรับข้อมูลชีวภาพควรมีการคุ้มครองด้วยการออกแบบ (data protection by design) และการคุ้มครองขั้นพื้นฐาน (data protection by default) โดยยึดหลักมาตรฐานสากลในการรักษาความปลอดภัย นอกจากนี้ ยังควรมีการประเมินผลกระทบและความจำเป็นในการเก็บข้อมูลและหากผลการประเมินคือมีความเสี่ยงสูง ควรได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเสียก่อน (4) การร้องเรียนการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลชีวภาพ ไม่ว่าจะเป็นการยื่นคำร้องต่อหน่วยงานกำกับดูแล หรือฟ้องคดีต่อศาล เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลไม่จำเป็นต้องได้รับความเสียหายหรือความเดือดร้อนอันสามารถกำหนดมูลค่าได้จึงจะสามารถร้องเรียนได้ เพียงเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลสูญเสียการควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล…

ผู้แต่ง: ชินวัจน์ แสงอังศุมาลี สถาบัน: มหาวิทยาลัยสยาม ปี: 2565 บทคัดย่อ: ปัจจุบันการให้บริการเภสัชกรรมมีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงไปสู่รูปแบบการให้บริการเภสัชกรรมทางไกลมากขึ้น การให้บริการดังกล่าวมีความเกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความละเอียดอ่อน อาจก่อความเสียหายให้แก่ผู้มารับบริการ ผู้ให้บริการเภสัชกรรมทางไกลจึงต้องปฏิบัติตัวให้อยู่ภายใต้กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสอดคล้องของขั้นตอนการให้บริการเภสัชกรรมทางไกลต่อกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล การศึกษานี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลคือผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับการให้บริการเภสัชกรรมทางไกลและมีความเข้าใจในกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลจำนวน 9 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือผู้วิจัยและแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการศึกษาพบว่าขั้นตอนการให้บริการเภสัชกรรมทางไกลที่ต้องปฏิบัติตามมาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลได้แก่ การแจ้งข้อมูลผู้ให้บริการให้กับผู้รับบริการทุกครั้ง แจ้งวัตถุประสงค์ สอบถามความยินยอมของผู้รับบริการก่อนเก็บข้อมูล บันทึกเสียงหรือวิดีโอและขอความยินยอมของผู้รับบริการก่อนบันทึกทุกครั้ง ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลคือเจ้าของร้านและเภสัชกร ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลกำหนดโดยเจ้าของร้าน อุปสรรคในการปฏิบัติตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล  พ.ศ.​2562 คือการทำมาตรการรักษาความปลอดภัย สรุปผู้ให้บริการเภสัชกรรมทางไกลส่วนใหญ่สามารถปฏิบัติตามขั้นตอนตามข้อกฎหมายเกี่ยวข้องกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลได้ ดังนั้น ผู้กำหนดนโยบายควรเร่งออกแนวทางการให้บริการเภสัชกรรมทางไกลที่สอดคล้องกับพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.​2562 Link เนื้อหา: https://so05.tci-thaijo.org/index.php/journal_law/article/view/260636 Link file: https://so05.tci-thaijo.org/index.php/journal_law/article/view/260636/175801

ผู้แต่ง: มนัสนิตย์ เศรษฐาวงศ์, วศิน ชูประยูร สถาบัน: มหาวิทยาลัยรังสิต ปี: 2565 บทคัดย่อ: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) เจตคติต่อกลไกปกป้องข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้แอปพลิเคชันการให้บริการทางการเงินและการชำระเงินผ่านอุปกรณ์เคลื่อนที่ 2) อิทธิพลของคุณลักษณะของผู้ใช้ต่อเจตคติต่อกลไกการปกป้องข้อมูลส่วนบุคคล 3) อิทธิพลของเจตคติต่อกลไกการปกป้องข้อมูลส่วนบุคคลต่อความเป็นส่วนตัวและความมั่นคงปลอดภัยสารสนเทศของแอปพลิเคชัน 4) อิทธิพลของความมั่นคงปลอดภัยสารสนเทศและความเป็นส่วนตัวของแอปพลิเคชันต่อความไว้วางใจของผู้ใช้ 5) อิทธิพลของเจตคติต่อกลไกการปกป้องข้อมูลส่วนบุคคลต่อความไว้วางใจของผู้ใช้ และ 6) พัฒนาแบบจำลองอิทธิพลตามข้อค้นพบของวัตถุประสงค์ข้อ 3-5 การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พุทธศักราช 2562   ISO/IEC 29100 และ ISO/IEC 27701 เป็นทฤษฎีหลักเพื่อออกแบบการวิจัย (Personal Data Protection Act, B.E. 2562 (2019), 2019; ISO/IEC, 2011; ISO/IEC, 2019) ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้ใช้แอปพลิเคชันจำนวน 384 คน…

ผู้แต่ง: ภูมิ มูลศิลป์, พรเพ็ญ ไตรพงษ์, พิชชา ใจสมคม สถาบัน: มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรจน์ ปี: 2565 บทคัดย่อ: บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหลักการทางกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลและผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการบังคับใช้กฎหมายดังกล่าวในต่างประเทศ 2) ศึกษาผลกระทบในมิติทางสังคมและเศรษฐกิจที่เกิดจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 และ 3) จัดทำข้อเสนอแนะต่อการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีกระบวนการเก็บข้อมูลแบบพหุวิธีเพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า 1) กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีหลักการเกี่ยวกับสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล สร้างมาตรฐานการรักษาข้อมูลส่วนบุคคล และนำไปใช้ให้ถูกวัตถุประสงค์ตามคำยินยอมที่ได้รับอนุญาต สหภาพยุโรปมี The General Data Protection Regulation (GDPR) ส่งผลกระทบต่อภาระต้นทุนดำเนินการของผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม สหรัฐอเมริกามีกฎหมายคุ้มครองข้อมูลทั้งกฎหมายกลางและระดับมลรัฐทำให้การบังคับใช้กฎหมายมีความแตกต่างกัน สิงคโปร์ให้ความสำคัญกับการรักษาความปลอดภัยข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้าทำให้เกิดความไว้ใจจากภาคธุรกิจ ส่วนออสเตรเลียมีคำจำกัดความ “ข้อมูลส่วนบุคคล” ที่ยืดหยุ่นทำให้สามารถเปลี่ยนแปลงวิธีการจัดการข้อมูลเมื่อเวลาผ่านไป 2) ในกรณีของประเทศไทย ผลกระทบด้านสังคมพบว่า ทุกภาคส่วนยังขาดความรู้ความเข้าใจ รวมทั้งยังไม่มีแนวปฏิบัติที่ชัดเจนจึงอาจเกิดปัญหาภายหลังการบังคับใช้ ผลกระทบด้านเศรษฐกิจพบว่า…

ผู้แต่ง: ดุริยภัทร ศรีรัตรพงศ์ ที่ปรึกษา: ปาริชาต สถาปิตานนท์ สถาบัน: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์ ปี: 2564 บทคัดย่อ: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับการรับรู้แบรนด์องค์กร การรับรู้ความเสี่ยงเรื่อง พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล และความตั้งใจในการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการธนาคารกสิกรไทย และ (2) อิทธิพลของการรับรู้แบรนด์องค์กร และการรับรู้ความเสี่ยงเรื่อง พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่มีต่อความตั้งใจในการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการธนาคารกสิกรไทย ผู้วิจัยเลือกแนวเชิงบุกเบิก (Exploratory Approach) ด้วยวิธีการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) และเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic Questionnaire) จากผู้ใช้บริการธนาคารกสิกรไทยที่มีการทำธุรกรรมกับทางธนาคารไม่น้อยกว่า 1 ปี โดยนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ผ่านวิธีการทางสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร่วมกับสถิติเชิงอนุมานด้วยวิธีการวิเคราะห์แบบการถดถอยแบบพหุ (Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า (1) การรับรู้แบรนด์องค์กร การรับรู้ความเสี่ยงเรื่อง พ.ร.บ.…

ผู้แต่ง: ปิยะบุตร บุญอร่ามเรือง / พัฒนาพร โกวพัฒนกิจ / พีรพัฒ โชคสุวัฒนสกุล / เสกสิริ นิวัติศัยวงศ์ / ปิติ เอี่ยมจำรูญลาภ ชวิน อุ่นภัทร / ฐิติรัตน์ ทิพย์สัมฤทธิ์กุล / ภูมิศิริ ดำรงวุฒิ / โมกข์พิศุทธิ์ รตารุณ / ปริญญา หอมอเนก /อนันต์ โซนี่ ธีระยุศวร์ ศรีเปี่ยมลาภ สถาบัน: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์ ปี: 2564 บทคัดย่อ: แนวปฏิบัติการกำหนดและแยกแยะข้อมูลส่วนบุคคล (Guideline on Personal Data Classification) — แนวปฏิบัติเกี่ยวกับฐานในการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล (Guideline on Lawful…

ผู้แต่ง: ชวิน อุ่นภัทร / ปิยะบุตร บุญอร่ามเรือง สถาบัน: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์ ปี: 2564 บทคัดย่อ: แนวปฏิบัติเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลสำหรับการวิจัยและสถิติ — หลักการพื้นฐานของกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกับการวิจัยหรือสถิติ — แนวปฏิบัติเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกับการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อวัตถุประสงค์ในการวิจัยและสถิติ — สถานการณ์สมมติและการปฏิบัติตามกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล Link เนื้อหา: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/81298 Link file: http://cuir.car.chula.ac.th/bitstream/123456789/81298/1/Thailand_Data_Protection_Guidelines_3.2.pdf

ผู้แต่ง: ลลิตา พ่วงมหา สถาบัน: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี ปี: 2564 บทคัดย่อ: ประเทศไทยมีการตราพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 เพื่อให้ความคุ้มครองสิทธิในข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคลแก่ประชาชนอย่างเท่าเทียมกันแม้สื่อมวลชนจะมีสิทธิและเสรีภาพในการนำเสนอข่าวสารและความคิดเห็นสู่สาธารณะได้ตามที่กฎหมายรับรองแต่การทำหน้าที่ของสื่อมวลชน อันเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับต่าง ๆ ในพระราชบัญญัติฉบับนี้อาทิการแสวงหาข่าวโดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลของบุคคลอื่นโดยไม่ได้แจ้งให้บุคคลนั้นทราบล่วงหน้า การเผยแพร่ข้อมูลส่วนบุคคลของบุคคลอื่นผ่านสื่อโดยไม่ได้รับความยินยอมจากบุคคลนั้น และทำให้บุคคลนั้นได้รับความเดือดร้อนเสียหายอาจส่งผลให้สื่อมวลชนได้รับบทลงโทษทางกฎหมายสื่อมวลชนจึงจำเป็นต้องศึกษารายละเอียดของพระราชบัญญัติฉบับนี้อย่างจริงจังรวมทั้งใช้ความระมัดระวังในการแสวงหาข่าวและคัดกรองข้อมูลก่อนเผยแพร่สู่สาธารณะให้มากขึ้น Link เนื้อหา: https://so10.tci-thaijo.org/index.php/msdru/article/view/116 Link file: https://so10.tci-thaijo.org/index.php/msdru/article/view/116/77